P37 #ฟิครู้จักกุกมิน nc;cut

#ฟิครู้จักกุกมิน
n c - c u t
from p . 37
- k o o k m i n -
“ให้รางวัลหน่อยดีไหมคนดี?”
“อ๊ะ!”
ไม่ทันได้พูดอะไรตอบกลับไปก็รู้สึกถึงฟันคมขบเม้มผิวเนื้อจนขึ้นรอยช้ำเลือด
มือเล็กเลื่อนขึ้นขยุ้มเสื้อสูทสีเข้มแน่น่โดยที่เจ้าของก็ไม่ได้สนเรื่องราคาคุณภาพ
เสียงหวานพยายามร้องครางให้แผ่วเบาเมื่อใบหน้าคมเริ่มรุกซุกไซ้รุนแรงขึ้น
“คุณจองกุกนีมัน..
อ้ะ ที่ทำงานนะครับ”
จีมินร้องท้วงอีกฝ่ายเมื่อมือแกร่งตีเนียนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา
เสื้อคลุมสูทถูกถอดออกไปวางไว้อยู่ตรงไหนสักแห่ง ริมฝีปากอิ่มถูกครอบครองอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงของจองกุกนั่งลงกับเก้าอี้ตัวเดิมและจีมินที่นั่งคร่อมทับตามความต้องการชองอีกฝ่าย
ดูเหมือนว่าคุณประธานจะไม่สนใจคำเตือนของเขาเลย
จีมินอยากจะขัดขืนแรงที่โอบรัดรวมทั้งสัมผัสที่มอบให้
แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังเลย อีกอย่างส่วนลึกของหัวใจกลับบอกให้เขาเปิดใจยอมรับสัมผัสอันหอมหวานนี้
“อื้มม..
อืออ..”
เสื้อเชิ้ตถูกถอดคาไว้ระดับข้อศอกเผยให้เห็นลาดไหล่เล็กจนแผ่นอกบางที่ขยับขึ้นลงตามแรงกระเพื่อมของลมหายใจ
ไม่รอช้าจองกุกซูกใบหน้าตนลงกับผิวหน้าอกเล็ก เริ่มละเลียดชิมขบเม้มทำรอยอีกครั้งจนมันแทบแดงไปทั่วร่างรวมทั้งเสียงหวานครางอย่างแผ่วเบาอยู่ไม่ขาด
“คุณจองกุก! อย่ากัดครับ อ้ะ!”
จีมินร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายขบกัดยอดอกสีหวานสร้างความสั่นสะท้านให้กับร่างเล็ก
จองกุกกวาดเอกสารบนโต๊ะลงไปกองข้างๆ และบางส่วนร่วงลงพื้น แต่ใครจะสนใจกัน ก่อนจะใช้แขนแกร่งช้อนร่างของจีมินให้นั่งบนพื้นโต๊ะพร้อมกับตัวเองที่เข้าไปแทรกระหว่างขาอวบทันทีเพื่อไม่ให้หนีไปไหน
ลิ้นเรียวร้อนไล้ลงจากหน้าอกมาจนหน้าอกราบที่ขึ้นรอยซิกแพคอ่อนๆ
ของคนสุขภาพดี เลื่อนลงจนกระทั่งหยุดลงที่หัวเข็มขัดประกายแวววาว ไม่รอช้าริมฝีปากจัดการงับหัวเข็มขัดปลดมันออกภายในเวลาที่ไม่นาน
และการกระทำแบบนั้นเรียกความตื่นตระหนกและตื่นเต้นจากจีมินได้เป็นอย่างดี
“จะ..
จะทำอะไรคร—“
ยังไม่ทันพูดจบก็ต้องอึ้งเมื่อซิปกางเกงถูกรูดลงด้วยปากอย่างรวมเร็ว เผยให้เห็นรอยนูนของขั้นในสีเข้มอย่างชัดเจน
จองกุกเงยหน้าสบใบหน้าสีแดงก่ำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เห็นแบบนั้นจีมินจึงทำท่าจะขยับหนีแต่มือแกร่งก็ตะปบเอวสวยไว้แน่น
“ไม่เอาหน่า
จะไม่เอารางวัลเหรอครับ?”
“ตะ.. แต่..
อ๊ะ!”
ลิ้นร้อนแตะลงบริเวณส่วนนั้นผ่านเนื้อผ้า
แม้สัมผัสจะแผ่วเบาแต่ความรู้สึกส่งผ่านสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย ก่อนที่จะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อจองกุกรั้งขอบชั้นในลงมาด้วยปากอีกครั้ง
เผยให้เห็นส่วนแข็งขืนชี้โด่งขึ้นมาอย่างน่าอาย ไม่รอช้าโพลงปากอุ่นก็ครอบครองแกนกายทันที
จีมินแทบกลั้นหายใจไปชั่วขณะพร้อมกับเบิกตาโพลง
มันน่าอายที่จะให้คุณประธานอย่างจอนจองกุกมาทำกับเขาแบบนี้
“คุณจองกุก
คุณไม่ควรทะ.. ทำแบบนี้ อึก!”
“อือ.. อืมม”
ปากอิ่มเพิ่มจังหวะรูดรั้งแกนกายขึ้นลง
พร้อมกับมือแกร่งข้างนึงรูดรั้งอยู่ด้วยเช่นกัน
จังหวะที่รวดเร็วและร้อนแรงทำให้จีมินอ้าปากร้องครางเสียงหวาน
มือเล็กทั้งสองจับตะปบเข้าที่ลาดไหล่แกร่งทั้งสองข้าง
พยายามไม่ให้ปลายนิ้วจิกเข้าที่เนื้อไม่ให้ร่างสูงเจ็บ
แต่เพราะความทรมาณและความเสียวซ่านมันมีมากเกินกว่าจะทนไหว
แทบไม่อยากปฏิเสธเลยว่าลิ้นร้อนทำหน้าที่ได้ดีมาก
ทำเอากายจีมินแทบอ่อนระทวย รวมถึงสายตาจากดวงตาคมที่ไม่กล้าแม้แต่เหลือบมองสบมันได้แต่อย่างใด
เสียงลมหายใจเริ่มทวีรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อตัวเองเริ่มเข้าใกล้ปลายสวรรค์เข้าเต็มที
“อ๊า! อ่าา.. สะ..
เสร็จแล้ว”
จีมินครางแผ่วเบาเมื่อตัวเองปลดปล่อยความอึดอัดในตัว
เสียงหอบหายใจถี่ระรัวก่อนที่ดวงตาจะเหลือบเห็นคราบน้ำกามที่เปรอะเปื้อนบริเวณเสื้อผ้าเนื้อดีบนตัวร่างสูงรวมทั้งริมฝีปากอิ่มนั่นที่มีคราบน้ำขาวขุ่นและกำลังกลืนลงไปอย่างไม่นึกรังเกียจทำให้เกิดความรู้สึกผิดตีตื้นเข้ามาทันที
“คุณเปื้อนหมดเลย”
จองกุกไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มบางก่อนจะรั้งท้ายทอยอีกฝ่ายให้ลงมารับจูบ
มือที่ว่างดึงกางเกงและชั้นในที่จะหลุดอยู่รอมร่อให้หลุดพ้นทางไปเสีย
แล้วดึงตัวร่างเล็กลงมานั่งคร่อมเขาอีกครั้ง ทำให้อะไรหลายๆ
อย่างเสียดสีไปแทบทุกส่วนของผิวเนื้อเนียนโดยเฉพาะส่วนนูนแข็งบริเวณนั้น
“เดี๋ยวหลังจากนี้ก็เปื้อนเหมือนกันแหละ”
หลังจบประโยคก็เผลอฟาดไปที่หัวไหล่เบาๆ
ด้วยความเขิน ก่อนที่จะเริ่มทำอะไรไม่ถูกเมื่ออีกคนเริ่มปลดกางเกงของตัวเอง
เผยให้เห็นส่วนแข็งขืนที่ชัดเจนถึงแม้จะอยู่ภายใต้ร่มผ้า ทุกการกระทำอยู่ในสายตา(สนอกสนใจ)ของจีมินอยู่ไม่ห่าง
“ลองทำเองดูสิ”
มันไม่ใช่ประโยคคำสั่งแต่มันก็มีความกดดันอย่างเอาแต่ใจแฝงอยู่เหมือนกัน
สุดท้ายปลายนิ้วก็แตะเข้าบริเวณนั้น ค่อยๆ
รั้งขอบชั้นในลงมาจนเผยให้เห็นแกนกายใหญ่ที่แข็งขืนอยู่ตรงหน้าเต็มตา
จีมินสบตากับร่างสูงที่มีรอยยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขิน ก่อนที่จะกอบกุมมันด้วยมือทั้งสองข้างแล้วรูดรั้งขึ้นลงช้าๆ
อย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ซี้ดด..
เร็วอีกจีมินอา”
เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างหูก่อนที่จะขบเม้มติ่งหูทำเอาเจ้าของต้องก้มหน้างุดซ่อนริ้วแดงๆ
นั่น พยายามไม่สบสายตาแวววับของจองกุก มือเล็กก็สั่นที่จะขยับรูดรั้ง แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามือแกร่งที่ประคองอยู่ที่เอวคอดกำลังเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ
“คะ..
คุณจองกุก! อ๊ะ อึก!”
“อะไรครับหืม?
ทำเร็วเข้าซี่..”
ก้านนิ้วเรียวสะกิดเข้าปากช่องทางสีหวานก่อนจะค่อยๆ
สอดเข้าไปหนึ่งนิ้วอย่างช้าๆ ความแปลกประหลาดกำลังคืบคลานเข้ามายิ่งทำให้ร่างกายสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านทำเอาช่องทางต้องติดรัดนิ้วเรียวที่เข้ามาทักทาย
จากหนึ่งนิ้ว
ก็กลายเป็นสองและสาม แต่มือเล็กก็ยังคงพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
นิ้วที่กำลังหยอกเล่นอยู่ในตัวเขาก็ขยับเข้าออกเป็นจังหวะอย่างไม่ได้ปราณีถึงความทรมาณในกายเลย
จนกระทั่งความคับคั่งในกายของจองกุกมันกำลังจะออกมามือเล็กจึงค่อยๆ ลดจังหวะลง
สุดท้ายน้ำกามรักปล่อยออกมาเลอะเต็มฝ่ามือของจีมิน
“อ่า..
ฝีมือก็ไม่ได้แย่นี่”
“...”
“เข้ามาใกล้ๆ
มา ถึงตารางวัลของจริงแล้วครับ”
“อ๊ะ!”
นิ้วเรียวทั้งสามถอนออกทันทีจนเกิดเสียงดังบ๊วบทำให้จีมินรู้สึกโหวง
ตามด้วยร่างทั้งร่างเซถลาไปปะทะกับอกแกร่งฝีมือคนร่างสูง ทำให้อะไรหลายๆ
อย่างมันแนบชิดไปเกือบทุกส่วน โดยเฉพาะส่วนที่กำลังดุนดันอยู่ช่วงช่องทางสีสด จองกุกไม่รอช้าจับแกนกายจ่อเข้าที่ช่องทางแล้วค่อยๆ
ดันบั้นท้ายให้เสียดสีระหว่างกันทำเอาจีมินต้องเผลอร้องออกมาด้วยความเสียว
“อ๊า! อึก.. จะ.. เจ็บ
ฮึก”
ทันทีที่ช่องทางถูกสอดใส่เข้าไปยังไม่ถึงครึ่ง
น้ำตาสีใสก็คลอเอ่อล้นดวงตาคู่สวยกระทั่งไหลออกมาทำเอาใจของจองกุกกระตุกวูบ
แววตาคู่นั้นกำลังฉายแววความกลัว
ความทรงจำในอดีตไหลวนเข้ามาเล่นอีกครั้งเป็นภาพพล่ามัว
แต่จีมินยังคงจำความรู้สึกนั้นได้ดี และจองกุกรู้ว่าตอนนี้คนบนกายกำลังเป็นอะไร
“ไม่กลัวนะครับเด็กดี
ผมจะค่อยๆ ทำนะครับ”
“ฮึก.. อ๊ะ
อ๊ะ”
ทันทีที่แกนกายถูกดันเข้าไปจนสุด
ช่องทางข้างหลังตอดรัดแน่นอย่างบ้าคลั่งทำเอาคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน
จองกุกรู้สึกจุกเล็กน้อย จึงหาทางแก้โดยการเริ่มขยับสะโยกเบาๆ จีมินเริ่มผ่อนคลายเล็กน้อย
เสียงสะอื้นข้างหูเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราวหวานน่าฟังอีกครั้ง เมื่อเป็นเช่นกันก็ยกยิ้มมุมปากเบาๆ
ก่อนที่จะเอ่ยประโยคข้างหูอีกคน
“ทำมันให้สมเป็นรางวัลของคุณสิครับ”
ดวงตาฉ่ำน้ำเบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ
ริ้วแดงบนแก้มเริ่มลามไปทั่วใบหน้าหวานทั้งความเขินอาย ความตื่นเต้น
และความรู้สึกอื่นๆ มันปะปนจนจีมินไม่สามารถอธิบายได้ ทั้งคู่สบสายตากันสักพักก่อนที่จะจีมินจะหลบไปแล้วซุกใบหน้าลงกับซอกคอร่างสูง
“อื้ออ.. อ่าา”
เมื่อบั้นท้ายกลมเริ่มขยับไปมา
ก้อนกลมๆ นั่นทำจองกุกรู้สึกหมั่นไส้
อดไม่ได้ที่จะขย้ำมันให้เต็มฝ่ามือเรียกเสียงร้องครวญครางข้างหูเขาได้เป็นอย่างดี
มองสะโพกมนขยับขึ้นลงอย่างกล้าๆ กลัวๆ อย่างพอใจ
ครืดด ครืดด
“ห้ามหยุดขยับนะครับ”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากร่างสองร่างที่กำลังบรรเลงบทรักบนเก้าอี้ตัวใหญ่
จองกุกเอ่ยประโยคคำสั่งก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ
มือข้างหนึ่งกดสะโพกบังคับให้ขยับต่อไปเรื่อยๆ
ส่วนจีมินนั้นก็พยายามกลั้นเสียงให้เบาที่สุดเมื่อทุกการสอดใส่กระแทกจุดกระสันแทบทุกครั้ง
“สวัสดีครับ
เจเคครับ”
[ฮัลโหลจองกุกลูก]
“ว่าไงครับคุณพ่อ”
ร่างเล็กเบิกตากว้างพยายามจะหยุดขยับเพื่อไม่ให้ตนเผลอออกเสียงน่าอายออกไปแต่เพราะมือแกร่งที่บังคับสะโพกของเขากลับยิ่งทำให้ต้องขยับอย่างหยุดไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้นมือที่บังคับพยายามจะเร่งจังหวะสะโพกเขา
[เดือนหน้าพ่อจะกลับแล้วนะ
ที่นู่นเป็นไงบ้าง?]
“ก็ดีครับ
ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ ท้ายปีก็จะเปิดตัวใหม่แล้ว”
“อึก!!”
จีมินร้องลั่นในใจพลางกัดปากแน่นกลั่นเสียงคราง
เพราะอยู่ๆ ร่างสูงก็ยกและดันตัวเขาด้วยมือเดียวให้นอนราบไปกับพื้นโต๊ะเย็น ขาเรียวทั้งสองถูกยกขึ้นพาดไหล่แกร่งทั้งสอง
ช่องทางข้างหลังก็ยังไม่ถูกหยุดย่ำยี แรงกระแทกกระทั้นโถมเข้ามาเร็วและค่อยๆ
แรงขึ้น มือเล็กปัดป่ายด้วยความตกใจก่อนที่จะถูกรวบไว้เหนือหัว
ตามด้วยใบหน้าก้มลงมาป้อนจูบร้อนให้
[เก่งไม่เบาเลยนี่ไอ้ลูกชาย
แล้วเจ้าหนูจีมินล่ะ ยังทำงานดีอยู่ไหม?]
“อืมม.. ครับ
เขาน่ารักมากๆ เลย ทำงานก็ดีครับ”
[ได้ทีเอาใหญ่เลยนะไอเสือ
งั้นขอพ่อคุยกับจีมินหน่อยสิ]
“ได้ครับ”
ว่าจบจีมินก็ถลึงตาใส่คนบนตัวทันที
อยู่ๆ อีกฝ่ายก็ตอบรับคำขอโดยไม่หันมาถามเขาเลยสักเล็กน้อย
มีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มอบให้พร้อมกับโทรศัพท์วางแนบหูให้เขา จีมินพยายามตั้งสติกับแรงกระแทกจากบั้นท้ายแล้วค่อยๆ
พูดไปทีละคำ
“สะ..
สวัสดีครับคุณยะ.. ยงกุก”
[ว่าไงจีมิน
ทำงานกับเจ้าจองกุกเป็นไงบ้าง?]
“กะ.. ก็ดีครับ อ๊ะ!
ผมกับเขาเข้ากันได้ดีเลย อื้อ!”
มือเล็กข้างหนึ่งตีเข้าที่ลาดไหล่แกร่งก่อนจะจับตะปบไว้และจิกระบายอารมณ์
ใจของจีมินแทบตกไปถึงตาตุ่มเมื่อร่างใหญ่บนตัวเขาแกล้งกระแทกเข้ามาไม่ยั้งจนมันสะท้านไปทั่วทุกจุดทำจีมินเผลอร้องออกมาเสียงหลง
โชคดีที่คนในสายไปได้จับผิดสังเกตอะไร
[อ้อก็ดีแล้ว ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะจีมิน
งั้นฉันไปทำงานแล้ว ตั้งใจทำงานเหมือนเดิมล่ะ]
“คะ.. ครับ
โชคดีนะครับ อ้ะ.. อ๊า!”
พอพูดจบก็รีบกดวางสายทันทีก่อนที่จะตามด้วยเสียงหวานที่ร้องลั่น
จองกุกหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหวานที่ครางออกมาไม่หยุด
“อ๊ะ.. จะ..
เสร็จแล้ว อื้ม!”
พอจบประโยคเสียงแผ่ว
จีมินก็แตะถึงปลายสวรรค์ซะก่อน
ร่างกายกระตุกเกร็งพร้อมกับหยาดน้ำรักถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง
จองกุกกระแทกแกนกายกับช่องทางสองสามทีก่อนที่ตัวเองจะปล่อยน้ำรักเต็มช่องทาง
เขาก้มลงจูบขมับเจ้าของใบหน้าหวานที่ใกล้จะหลับเต็มทีแผ่วเบา แล้วค่อยๆ
ถอนตัวออกมา คราบน้ำกายไหลเยิ้มออกมาซึ่งจองกุกก็มองดูผลงานตัวเองด้วยรอยยิ้มบาง
“หวังว่ารางวัลชิ้นนี้จะชอบนะครับ”
“...”
“ผมรักคุณนะ”
#ฟิครู้จักกุกมิน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น