P37 #ฟิครู้จักกุกมิน nc;cut

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



#ฟิครู้จักกุกมิน

n c - c u t

from p . 37

- k o o k m i n -




                “ให้รางวัลหน่อยดีไหมคนดี?”

                “อ๊ะ!”

                ไม่ทันได้พูดอะไรตอบกลับไปก็รู้สึกถึงฟันคมขบเม้มผิวเนื้อจนขึ้นรอยช้ำเลือด มือเล็กเลื่อนขึ้นขยุ้มเสื้อสูทสีเข้มแน่น่โดยที่เจ้าของก็ไม่ได้สนเรื่องราคาคุณภาพ เสียงหวานพยายามร้องครางให้แผ่วเบาเมื่อใบหน้าคมเริ่มรุกซุกไซ้รุนแรงขึ้น

                “คุณจองกุกนีมัน.. อ้ะ ที่ทำงานนะครับ”

                จีมินร้องท้วงอีกฝ่ายเมื่อมือแกร่งตีเนียนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา เสื้อคลุมสูทถูกถอดออกไปวางไว้อยู่ตรงไหนสักแห่ง ริมฝีปากอิ่มถูกครอบครองอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงของจองกุกนั่งลงกับเก้าอี้ตัวเดิมและจีมินที่นั่งคร่อมทับตามความต้องการชองอีกฝ่าย

                ดูเหมือนว่าคุณประธานจะไม่สนใจคำเตือนของเขาเลย จีมินอยากจะขัดขืนแรงที่โอบรัดรวมทั้งสัมผัสที่มอบให้ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังเลย อีกอย่างส่วนลึกของหัวใจกลับบอกให้เขาเปิดใจยอมรับสัมผัสอันหอมหวานนี้

                “อื้มม.. อืออ..”

                เสื้อเชิ้ตถูกถอดคาไว้ระดับข้อศอกเผยให้เห็นลาดไหล่เล็กจนแผ่นอกบางที่ขยับขึ้นลงตามแรงกระเพื่อมของลมหายใจ ไม่รอช้าจองกุกซูกใบหน้าตนลงกับผิวหน้าอกเล็ก เริ่มละเลียดชิมขบเม้มทำรอยอีกครั้งจนมันแทบแดงไปทั่วร่างรวมทั้งเสียงหวานครางอย่างแผ่วเบาอยู่ไม่ขาด

                “คุณจองกุก! อย่ากัดครับ อ้ะ!”

                จีมินร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายขบกัดยอดอกสีหวานสร้างความสั่นสะท้านให้กับร่างเล็ก จองกุกกวาดเอกสารบนโต๊ะลงไปกองข้างๆ และบางส่วนร่วงลงพื้น แต่ใครจะสนใจกัน ก่อนจะใช้แขนแกร่งช้อนร่างของจีมินให้นั่งบนพื้นโต๊ะพร้อมกับตัวเองที่เข้าไปแทรกระหว่างขาอวบทันทีเพื่อไม่ให้หนีไปไหน

                ลิ้นเรียวร้อนไล้ลงจากหน้าอกมาจนหน้าอกราบที่ขึ้นรอยซิกแพคอ่อนๆ ของคนสุขภาพดี เลื่อนลงจนกระทั่งหยุดลงที่หัวเข็มขัดประกายแวววาว ไม่รอช้าริมฝีปากจัดการงับหัวเข็มขัดปลดมันออกภายในเวลาที่ไม่นาน และการกระทำแบบนั้นเรียกความตื่นตระหนกและตื่นเต้นจากจีมินได้เป็นอย่างดี

                “จะ.. จะทำอะไรคร—“

                ยังไม่ทันพูดจบก็ต้องอึ้งเมื่อซิปกางเกงถูกรูดลงด้วยปากอย่างรวมเร็ว เผยให้เห็นรอยนูนของขั้นในสีเข้มอย่างชัดเจน จองกุกเงยหน้าสบใบหน้าสีแดงก่ำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เห็นแบบนั้นจีมินจึงทำท่าจะขยับหนีแต่มือแกร่งก็ตะปบเอวสวยไว้แน่น

                “ไม่เอาหน่า จะไม่เอารางวัลเหรอครับ?”

                “ตะ.. แต่.. อ๊ะ!”

                ลิ้นร้อนแตะลงบริเวณส่วนนั้นผ่านเนื้อผ้า แม้สัมผัสจะแผ่วเบาแต่ความรู้สึกส่งผ่านสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย ก่อนที่จะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อจองกุกรั้งขอบชั้นในลงมาด้วยปากอีกครั้ง เผยให้เห็นส่วนแข็งขืนชี้โด่งขึ้นมาอย่างน่าอาย ไม่รอช้าโพลงปากอุ่นก็ครอบครองแกนกายทันที จีมินแทบกลั้นหายใจไปชั่วขณะพร้อมกับเบิกตาโพลง

                มันน่าอายที่จะให้คุณประธานอย่างจอนจองกุกมาทำกับเขาแบบนี้

                “คุณจองกุก คุณไม่ควรทะ.. ทำแบบนี้ อึก!”

                “อือ.. อืมม”

                ปากอิ่มเพิ่มจังหวะรูดรั้งแกนกายขึ้นลง พร้อมกับมือแกร่งข้างนึงรูดรั้งอยู่ด้วยเช่นกัน จังหวะที่รวดเร็วและร้อนแรงทำให้จีมินอ้าปากร้องครางเสียงหวาน มือเล็กทั้งสองจับตะปบเข้าที่ลาดไหล่แกร่งทั้งสองข้าง พยายามไม่ให้ปลายนิ้วจิกเข้าที่เนื้อไม่ให้ร่างสูงเจ็บ แต่เพราะความทรมาณและความเสียวซ่านมันมีมากเกินกว่าจะทนไหว

                แทบไม่อยากปฏิเสธเลยว่าลิ้นร้อนทำหน้าที่ได้ดีมาก ทำเอากายจีมินแทบอ่อนระทวย รวมถึงสายตาจากดวงตาคมที่ไม่กล้าแม้แต่เหลือบมองสบมันได้แต่อย่างใด เสียงลมหายใจเริ่มทวีรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อตัวเองเริ่มเข้าใกล้ปลายสวรรค์เข้าเต็มที

                “อ๊า! อ่าา.. สะ.. เสร็จแล้ว”

                จีมินครางแผ่วเบาเมื่อตัวเองปลดปล่อยความอึดอัดในตัว เสียงหอบหายใจถี่ระรัวก่อนที่ดวงตาจะเหลือบเห็นคราบน้ำกามที่เปรอะเปื้อนบริเวณเสื้อผ้าเนื้อดีบนตัวร่างสูงรวมทั้งริมฝีปากอิ่มนั่นที่มีคราบน้ำขาวขุ่นและกำลังกลืนลงไปอย่างไม่นึกรังเกียจทำให้เกิดความรู้สึกผิดตีตื้นเข้ามาทันที

                “คุณเปื้อนหมดเลย”

                จองกุกไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มบางก่อนจะรั้งท้ายทอยอีกฝ่ายให้ลงมารับจูบ มือที่ว่างดึงกางเกงและชั้นในที่จะหลุดอยู่รอมร่อให้หลุดพ้นทางไปเสีย แล้วดึงตัวร่างเล็กลงมานั่งคร่อมเขาอีกครั้ง ทำให้อะไรหลายๆ อย่างเสียดสีไปแทบทุกส่วนของผิวเนื้อเนียนโดยเฉพาะส่วนนูนแข็งบริเวณนั้น

                “เดี๋ยวหลังจากนี้ก็เปื้อนเหมือนกันแหละ”

                หลังจบประโยคก็เผลอฟาดไปที่หัวไหล่เบาๆ ด้วยความเขิน ก่อนที่จะเริ่มทำอะไรไม่ถูกเมื่ออีกคนเริ่มปลดกางเกงของตัวเอง เผยให้เห็นส่วนแข็งขืนที่ชัดเจนถึงแม้จะอยู่ภายใต้ร่มผ้า ทุกการกระทำอยู่ในสายตา(สนอกสนใจ)ของจีมินอยู่ไม่ห่าง

                “ลองทำเองดูสิ”

                มันไม่ใช่ประโยคคำสั่งแต่มันก็มีความกดดันอย่างเอาแต่ใจแฝงอยู่เหมือนกัน สุดท้ายปลายนิ้วก็แตะเข้าบริเวณนั้น ค่อยๆ รั้งขอบชั้นในลงมาจนเผยให้เห็นแกนกายใหญ่ที่แข็งขืนอยู่ตรงหน้าเต็มตา จีมินสบตากับร่างสูงที่มีรอยยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขิน ก่อนที่จะกอบกุมมันด้วยมือทั้งสองข้างแล้วรูดรั้งขึ้นลงช้าๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

                “ซี้ดด.. เร็วอีกจีมินอา”

                เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างหูก่อนที่จะขบเม้มติ่งหูทำเอาเจ้าของต้องก้มหน้างุดซ่อนริ้วแดงๆ นั่น พยายามไม่สบสายตาแวววับของจองกุก มือเล็กก็สั่นที่จะขยับรูดรั้ง แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามือแกร่งที่ประคองอยู่ที่เอวคอดกำลังเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ

                “คะ.. คุณจองกุก! อ๊ะ อึก!”

                “อะไรครับหืม? ทำเร็วเข้าซี่..”

                ก้านนิ้วเรียวสะกิดเข้าปากช่องทางสีหวานก่อนจะค่อยๆ สอดเข้าไปหนึ่งนิ้วอย่างช้าๆ ความแปลกประหลาดกำลังคืบคลานเข้ามายิ่งทำให้ร่างกายสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านทำเอาช่องทางต้องติดรัดนิ้วเรียวที่เข้ามาทักทาย

                จากหนึ่งนิ้ว ก็กลายเป็นสองและสาม แต่มือเล็กก็ยังคงพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด นิ้วที่กำลังหยอกเล่นอยู่ในตัวเขาก็ขยับเข้าออกเป็นจังหวะอย่างไม่ได้ปราณีถึงความทรมาณในกายเลย จนกระทั่งความคับคั่งในกายของจองกุกมันกำลังจะออกมามือเล็กจึงค่อยๆ ลดจังหวะลง สุดท้ายน้ำกามรักปล่อยออกมาเลอะเต็มฝ่ามือของจีมิน

                “อ่า.. ฝีมือก็ไม่ได้แย่นี่”

                “...”

                “เข้ามาใกล้ๆ มา ถึงตารางวัลของจริงแล้วครับ”

                “อ๊ะ!”

                นิ้วเรียวทั้งสามถอนออกทันทีจนเกิดเสียงดังบ๊วบทำให้จีมินรู้สึกโหวง ตามด้วยร่างทั้งร่างเซถลาไปปะทะกับอกแกร่งฝีมือคนร่างสูง ทำให้อะไรหลายๆ อย่างมันแนบชิดไปเกือบทุกส่วน โดยเฉพาะส่วนที่กำลังดุนดันอยู่ช่วงช่องทางสีสด จองกุกไม่รอช้าจับแกนกายจ่อเข้าที่ช่องทางแล้วค่อยๆ ดันบั้นท้ายให้เสียดสีระหว่างกันทำเอาจีมินต้องเผลอร้องออกมาด้วยความเสียว

                “อ๊า! อึก.. จะ.. เจ็บ ฮึก”

                ทันทีที่ช่องทางถูกสอดใส่เข้าไปยังไม่ถึงครึ่ง น้ำตาสีใสก็คลอเอ่อล้นดวงตาคู่สวยกระทั่งไหลออกมาทำเอาใจของจองกุกกระตุกวูบ แววตาคู่นั้นกำลังฉายแววความกลัว ความทรงจำในอดีตไหลวนเข้ามาเล่นอีกครั้งเป็นภาพพล่ามัว แต่จีมินยังคงจำความรู้สึกนั้นได้ดี และจองกุกรู้ว่าตอนนี้คนบนกายกำลังเป็นอะไร

                “ไม่กลัวนะครับเด็กดี ผมจะค่อยๆ ทำนะครับ”

                “ฮึก.. อ๊ะ อ๊ะ”

                ทันทีที่แกนกายถูกดันเข้าไปจนสุด ช่องทางข้างหลังตอดรัดแน่นอย่างบ้าคลั่งทำเอาคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน จองกุกรู้สึกจุกเล็กน้อย จึงหาทางแก้โดยการเริ่มขยับสะโยกเบาๆ จีมินเริ่มผ่อนคลายเล็กน้อย เสียงสะอื้นข้างหูเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราวหวานน่าฟังอีกครั้ง เมื่อเป็นเช่นกันก็ยกยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนที่จะเอ่ยประโยคข้างหูอีกคน

                “ทำมันให้สมเป็นรางวัลของคุณสิครับ”

                ดวงตาฉ่ำน้ำเบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ ริ้วแดงบนแก้มเริ่มลามไปทั่วใบหน้าหวานทั้งความเขินอาย ความตื่นเต้น และความรู้สึกอื่นๆ มันปะปนจนจีมินไม่สามารถอธิบายได้ ทั้งคู่สบสายตากันสักพักก่อนที่จะจีมินจะหลบไปแล้วซุกใบหน้าลงกับซอกคอร่างสูง

                “อื้ออ.. อ่าา”

                เมื่อบั้นท้ายกลมเริ่มขยับไปมา ก้อนกลมๆ นั่นทำจองกุกรู้สึกหมั่นไส้ อดไม่ได้ที่จะขย้ำมันให้เต็มฝ่ามือเรียกเสียงร้องครวญครางข้างหูเขาได้เป็นอย่างดี มองสะโพกมนขยับขึ้นลงอย่างกล้าๆ กลัวๆ อย่างพอใจ

ครืดด ครืดด

                “ห้ามหยุดขยับนะครับ”

                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากร่างสองร่างที่กำลังบรรเลงบทรักบนเก้าอี้ตัวใหญ่ จองกุกเอ่ยประโยคคำสั่งก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ มือข้างหนึ่งกดสะโพกบังคับให้ขยับต่อไปเรื่อยๆ ส่วนจีมินนั้นก็พยายามกลั้นเสียงให้เบาที่สุดเมื่อทุกการสอดใส่กระแทกจุดกระสันแทบทุกครั้ง

                “สวัสดีครับ เจเคครับ”

                [ฮัลโหลจองกุกลูก]

                “ว่าไงครับคุณพ่อ”

                ร่างเล็กเบิกตากว้างพยายามจะหยุดขยับเพื่อไม่ให้ตนเผลอออกเสียงน่าอายออกไปแต่เพราะมือแกร่งที่บังคับสะโพกของเขากลับยิ่งทำให้ต้องขยับอย่างหยุดไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นมือที่บังคับพยายามจะเร่งจังหวะสะโพกเขา

                [เดือนหน้าพ่อจะกลับแล้วนะ ที่นู่นเป็นไงบ้าง?]

                “ก็ดีครับ ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ ท้ายปีก็จะเปิดตัวใหม่แล้ว”

                “อึก!!”

                จีมินร้องลั่นในใจพลางกัดปากแน่นกลั่นเสียงคราง เพราะอยู่ๆ ร่างสูงก็ยกและดันตัวเขาด้วยมือเดียวให้นอนราบไปกับพื้นโต๊ะเย็น ขาเรียวทั้งสองถูกยกขึ้นพาดไหล่แกร่งทั้งสอง ช่องทางข้างหลังก็ยังไม่ถูกหยุดย่ำยี แรงกระแทกกระทั้นโถมเข้ามาเร็วและค่อยๆ แรงขึ้น มือเล็กปัดป่ายด้วยความตกใจก่อนที่จะถูกรวบไว้เหนือหัว ตามด้วยใบหน้าก้มลงมาป้อนจูบร้อนให้

                [เก่งไม่เบาเลยนี่ไอ้ลูกชาย แล้วเจ้าหนูจีมินล่ะ ยังทำงานดีอยู่ไหม?]

                “อืมม.. ครับ เขาน่ารักมากๆ เลย ทำงานก็ดีครับ”

                [ได้ทีเอาใหญ่เลยนะไอเสือ งั้นขอพ่อคุยกับจีมินหน่อยสิ]

                “ได้ครับ”

                ว่าจบจีมินก็ถลึงตาใส่คนบนตัวทันที อยู่ๆ อีกฝ่ายก็ตอบรับคำขอโดยไม่หันมาถามเขาเลยสักเล็กน้อย มีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มอบให้พร้อมกับโทรศัพท์วางแนบหูให้เขา จีมินพยายามตั้งสติกับแรงกระแทกจากบั้นท้ายแล้วค่อยๆ พูดไปทีละคำ

                “สะ.. สวัสดีครับคุณยะ.. ยงกุก”

                [ว่าไงจีมิน ทำงานกับเจ้าจองกุกเป็นไงบ้าง?]

                “กะ.. ก็ดีครับ อ๊ะ! ผมกับเขาเข้ากันได้ดีเลย อื้อ!”

                มือเล็กข้างหนึ่งตีเข้าที่ลาดไหล่แกร่งก่อนจะจับตะปบไว้และจิกระบายอารมณ์ ใจของจีมินแทบตกไปถึงตาตุ่มเมื่อร่างใหญ่บนตัวเขาแกล้งกระแทกเข้ามาไม่ยั้งจนมันสะท้านไปทั่วทุกจุดทำจีมินเผลอร้องออกมาเสียงหลง โชคดีที่คนในสายไปได้จับผิดสังเกตอะไร

                [อ้อก็ดีแล้ว ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะจีมิน งั้นฉันไปทำงานแล้ว ตั้งใจทำงานเหมือนเดิมล่ะ]

                “คะ.. ครับ โชคดีนะครับ อ้ะ.. อ๊า!”

                พอพูดจบก็รีบกดวางสายทันทีก่อนที่จะตามด้วยเสียงหวานที่ร้องลั่น จองกุกหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหวานที่ครางออกมาไม่หยุด

                “อ๊ะ.. จะ.. เสร็จแล้ว อื้ม!”

                พอจบประโยคเสียงแผ่ว จีมินก็แตะถึงปลายสวรรค์ซะก่อน ร่างกายกระตุกเกร็งพร้อมกับหยาดน้ำรักถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง จองกุกกระแทกแกนกายกับช่องทางสองสามทีก่อนที่ตัวเองจะปล่อยน้ำรักเต็มช่องทาง เขาก้มลงจูบขมับเจ้าของใบหน้าหวานที่ใกล้จะหลับเต็มทีแผ่วเบา แล้วค่อยๆ ถอนตัวออกมา คราบน้ำกายไหลเยิ้มออกมาซึ่งจองกุกก็มองดูผลงานตัวเองด้วยรอยยิ้มบาง

                “หวังว่ารางวัลชิ้นนี้จะชอบนะครับ”

                “...”

                “ผมรักคุณนะ”




#ฟิครู้จักกุกมิน



ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม