P8 #คุณกระต่ายของจีมิน nc;cut
#คุณกระต่ายของจีมิน
N C – C U T
P . E I G H T
“มะ ไม่!”
เสียงร้องท้วงเบาหวิวเมื่อจู่เข็มขัดเงาถูกกระชากหลุดออกทันที
จีมินถูกต้อนเข้าไปลึกติดกำแพงจนคิดว่าคงไม่มีสายตาไหนละผ่านมาทางนี้แน่นอน
มือร้อนสอดเข้ากางเกงยังบั้นท้ายนิ่ม บีบเค้นทำเอาร่างกายเล็กเกร็งไปหมด เป็นครั้งที่สองแล้วที่อีกฝ่ายคุกคามร่างกายและจิตใจของคนตัวเล็ก
ล้วนมีแต่ความรุนแรงและความเจ็บปวดที่ทรมาณ
ริมฝีปากอิ่มอ้าค้างพร้อมกับส่งเสียงเล็กลอดออกเล็กน้อย
นั่นทำให้คุณกระต่ายรู้สึกอยากเข้าไปปิดปากแรงๆ
แต่เพราะหน้ากากเอกลักษณ์มันปิดกั้นไว้ จึงได้ลงแรงไปที่อื่นแทน
และดูมันน่าจะคุ้มกว่าด้วย
ดวงตาคมเหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่กำลังนูนอยู่ภายใต้กางเกงรัดหรูนั่น
จีมินยังคงเป็นเด็กน้อยอ่อนไหวต่ออารมณ์อยู่เสมอ
เอ็นอุ่นน้อยถูกควักออกมาด้วยมือแกร่ง นั่นทำให้ใบหน้าแดงแจ๋ต้องหันหนีด้วยความอาย
แต่ก็เพราะเสียงทุ้มดังขึ้นข้างใบหูทำให้ต้องหันมามองอีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้
“จีมินอา..”
“...”
“ไหนลองเล่นให้พี่ดูก่อนซิ
ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีเลยนะ”
จีมินเกลียดการช่วยตัวเองต่อหน้าสายตาของใครอีกคน
ใครมันจะชอบสำเร็จความใคร่ในที่ที่ไม่เป็นส่วนตัวบ้างล่ะ แต่ตอนนี้จีมินกำลังอยู่ข้างหน้าฆาตกรขึ้นชื่อ
เสียงบังคับน่ากลัวและท่าทางที่ไม่น่าไว้ใจ
จีมินไม่มีทางรู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดเล่นอะไร
ทำเพียงแต่ทำตามความต้องการของอีกฝ่าย
“เร็วเข้าซี่...
จีมินอา”
ดวงตาคลอน้ำใสหลุบต่ำลงมองของตัวเองที่กำลังชี้โด่ง
ความคับคลั่งความต้องการภายในบ่งบอกจากลักษณะได้เป็นอย่างดี
มือเล็กกอบกุมเอ็นร้อนของตัวเองก่อนจะค่อยๆ ขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้า
ขาเล็กสั่นจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ซี้ดปากเล็กน้อยเมื่อตัวเองขยับขึ้นลงตรงจังหวะพอใจ
ความคิดในหัวขาวโพลน ความร้อนรุ่มภายในเป็นตัวบังคับกายเล็กให้ทำตามต้องการเพียงเท่านั้น
“อ้ะ!”
มือเล็กถูกกอบกุมด้วยมือแกร่งอีกที
สร้างความตกใจให้กับคนที่กำลังเคลิ้ม
ใบหน้าหวานแดงซ่านเมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้ควบคุมจังหวะของเขาเอง
และจีมินก็พบว่ามันแปลกใหม่และรุนแรงมาก ทำเอาจีมินกลั้นหายใจไปชั่วครู่
เขาหัวเราะกับท่าทีเด็กน้อยที่พบเจอสิ่งแปลกใหม่ที่ตื่นเต้นแต่สิ่งนั้นมันกลับน่ากลัวเกินกว่าที่จะเข้าไปสัมผัส
แต่ตอนนี้มือเล็กๆ นั่นกำลังถูกบังคับให้กระทำ
ไม่อยากจะเรียกว่ามันขืนใจเพราะดูจากสีหน้า
คุณกระต่ายก็รู้ว่าเหยื่อตัวน้อยกำลังรู้สึกดี
จีมินร้องผวาเมื่อจู่ๆ
อีกฝ่ายก็ใช้มือข้างหนึ่งเลื่อนมาขย้ำบั้นท้ายกลมนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว
ดวงตาหวานช้อนสบกับดวงตาลมโตบนหน้ากากหลอน
ก่อนจะหลุบตาต่ำเมื่อรู้สึกตัวเองกำลังใกล้จะแตะปลายทางแล้วพร้อมกับปากอิ่มพึมพำเสียงแผ่วอยู่กับตัวเอง
“อ๊า— อึก..
สะ.. เสร็จแล้ว”
รู้สึกว่าชุดที่ใส่มาในงานคืนนี้มันเละเทะแทบจะหมดแล้ว
น้ำขาวขุ่นที่ถูกปล่อยออกมาถูกละเลงเล่นโดยนิ้วเรียวของคุณกระต่าย
ราวกับว่าเขากำลังพิจารณาอะไรบางอย่างที่น่าพอใจท่ามกลางเสียงหอบหายใจรุนแรงและร่างเล็กที่ทรุดลงกับพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน
มือเล็กดึงหน้ากากราตรีเพราะเริ่มรู้สึกถึงใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ
ไม่ทันไรใบหน้าสวยถูกเชิดขึ้นบังคับให้มองหน้ากากพลาสติกตรงหน้า
อยากจะกระชากหน้ากากนั่นออกมาเหลือเกินแต่ว่าตอนนี้มันกลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเลย
“เหนื่อยหรือยังครับหืม?”
“แฮ่ก..”
“เธอเก่งมากเลยนะที่เล่นเกมนี้จบ
แต่ว่า...”
“...”
“เกมของพี่มันยังไม่จบ”
“อ้ะ! จะทำอะไร!”
โชคดีที่เสียงข้างนอกมันดังและค่อนข้างวุ่นวายประจวบเหมาะกับเสียงหวานที่ตะโกนร้องอย่างตกใจ
ร่างเล็กถูกผลักติดกำแพงพร้อมกับร่างใหญ่เข้าคร่อมทับกันไว้ไม่ให้คนใต้ร่างหนีไปไหน
จีมินภาวนาอ้อนวอนต่อพระเจ้าในใจ สถานการณ์ตอนนี้มันน่ากลัวเหลือเกิน
กระทั่งดวงตาคู่สวยมีหยดน้ำใสไหลออกมาอย่างน่าสงสาร
“โอ๋ๆ
อย่าร้องสิครับเด็กน้อย”
“ฮึก... อึก”
“มันก็แค่เจ็บนิดเดียวเอง
มาเล่นกันเถอะนะครับ”
ทันทีที่กล่าวจบ
นิ้วเรียวนิ้วเดิมสอดเข้าใต้กางเกงผ้าเนื้อดี
ไปยังชั้นในและเกี่ยวทั้งหมดลงทีเดียว เผยให้เห็นแกนกายที่เริ่มจะผงาดอีกครั้ง
แต่คุณกระต่ายกลับไม่ได้สนใจตรงนั้นแม้แต่น้อย
“มะ.. ไม่ ยะ..
อย่าทำตรงนั้นนะ ได้โปรด”
เมื่อจีมินเห็นแบบนั้นจึงร้องเสียงสั่น
ก้านนิ้วยาวกำลังสัมผัสช่องทางด้านหลังสีสดเป็นการทักทาย
คนตัวเล็กจิกเล็บลงกับลาดไหล่เกร็งระบายความเสียงซ่าน
ทั้งนวดคลึงและกดเข้าราวกับว่าอยากจะเข้าสอดใส่เต็มที
เป็นอีกครั้งที่เสียงหวานร้องลั่น
นิ้วเรียวสอดใส่เข้าช่องทางทันทีโดยไม่มีการเบิกทางก่อน ความแน่นคับภายในทำให้คุณกระต่ายส่งเสียงคำรามออกมาเบาๆ
แต่ก็ยังดันนิ้วเข้าไปจนสุด เลือดที่ค่อยๆ
ไหลสวนมาจากช่องทางทำให้รู้ว่ามันเป็นครั้งแรกของคนตัวเล็กแน่นอน
นั่นก็ทำให้คุณกระต่ายรู้สึกพอใจเป็นอย่างดี
“ร้องออกมาสิครับที่รัก”
เสียงอู้อี้กระซิบชิดใบหูพร้อมกับจังหวะกระแทกเข้ามาอย่างไม่ลดละ
แม้จีมินพยายามที่จะกลั้นเสียงเอาไว้ทุกครั้งที่อีกฝ่ายตั้งใจขยับเข้ากระทบจุดกระสันมันทำให้จีมินเผลอร้องเสียงหลงออกมาเกือบทุกที
เพียงแค่นิ้วมันก็แทบจะทำให้จีมินหมดสภาพไปแล้ว
แกนกายเล็กปลดปล่อยน้ำกามขาวขุ่นออกมาอีกครั้ง เป็นสัญญาณของความโล่งอก
จีมินทิ้งตัวซบใบหน้าลงบนเสื้อสูทเนื้อผ้าชั้นดีโดยไม่ได้สนใจแล้วว่าคนตรงหน้านั่นเป็นใคร
“เฮือก! จะทำ—”
ร่างเล็กลอยหวืดด้วยแรงยกมหาศาล
ท่อนล่างเปลือยเปล่าเสียดสีไปกับช่วงสีข้างของคนร่างสูง เสียงปลดตะขอดังขึ้น
จึงรู้ทันทีตอนนี้คงเนจุดพีคของเกมนี้แล้ว จีมินน้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว
ท่อนแขนแข็งแรงข้างหนึ่งยึดสะโพกประคองเอวไว้แน่นจนคนตัวเล็กไม่สามารถขยับขาสั่นๆ
ของตัวเองได้
“อย่าพึ่งเกมโอเว่อร์นะครับ
มันเพิ่งเริ่มความสนุกตรงนี้เท่านั้นเอง”
สวบ!
“อ๊า—! มะ.. มันเจ็บ ฮึก”
เหยื่อตัวน้อยเกร็งตัวแข็งทันทีที่มีสิ่งแปลกปลอมเสียบเข้ามาในตัวเขา
จีมินทั้งเจ็บและจุกแต่อย่างไรก็ตามก็ไม่สามารถขัดขืนได้ เรียวขาตวัดเกี่ยวแน่นกับสะโพกสอบที่เริ่มจังหวะขยับ
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วพร้อมกับความเจ็บแสบของช่องทางที่ฉีกขาด
ร่างสูงครางเสียงต่ำยามดันกายเข้าจนสุดความยาวพลางหัวเราะเบาๆ
กับเด็กน้อยที่ผวาและเกร็งจนช่องทางมันตอดรัดกายเขาแทบจุก
แต่ใช่ว่าคุณกระต่ายจะสนใจมัน ตอนนี้เขาสนใจเพียงแค่เสียงครางหวานๆ
และเสียงสะอื้นอันไพเราะของปาร์คจีมืนเพียงเท่านั้น
“เราจะขอหยุดการประมูลเพียงเท่านี้ก่อนนะครับทุกท่าน
ขอเชิญทุกท่ายพักผ่อนตามอัธยาศัยก่อนที่จะเริ่มการประมูลสินค้ารายต่อไปนะครับ”
จีมินเบิกตากว้างเพราะการพักประมูลคือการที่ผู้คนจะกระจายไปทั่วทุกมุมของห้องโถงใหญ่
นั่นก็ยิ่งทำให้มีใครบางคนสามารถได้ยินเสียงร้องของเขาด้วยเช่นกัน
ถึงจะอยากร้องออกไปก็ตามแต่คุณกระต่ายต้องทำให้เขาต้องดังไปตลดทั้งปีแน่ๆ
จึงได้แต่คิดเพียงแค่ว่าต้องกลั้นเสียงไม่ให้เผลอหลุดออกไปเท่านั้น
“อื้ออ!”
ดูท่าทางฆาตรกรน่ากลัวจะดูออก
ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวจึงต้องเร่งจังหวะรุนแรงเข้าไป
มือเล็กคว้าหมับที่ปากตัวเอง จีมินกลั้นครางแทบขาดใจ สุดท้ายร่างเล็กถูกพลิกให้หน้าปะทะกับกำแพงเย็น
พร้อมกับมือหนาปิดกั้นดวงตาทั้งสองข้างและเสียงกระเซ่าที่กระซิบข้างหูทำให้จีมินผวาไปทั้งร่างกาย
“ทำตามเกมสิครับคนดี
เป็นผู้เล่นจะขัดขืนกฏไม่ได้นะ”
“อ๊า! อึก!”
“เสียงอะไรน่ะ?”
อะไรบางอย่างกัดเข้าบริเวณหลังคอขาว
ด้วยความเจ็บทำให้ร่างเล็กร้องลั่นและสะดุ้งสุดตัว จังหวะที่เร็วทำร่างกายขยับไปตามแรงและใบหน้าสวยที่ถูไปมากับผนังกำแพง
ดูเหมือนคุณกระต่ายคงอยากเต็มทนที่จะกัดเข้าที่เนื้อนิ่ม
สุดท้ายจึงถอดหน้ากากออกแต่ฆาตรกรร่างใหญ่ก็ยังเก่งเสมอเรื่องความรอบคอบ
มือหนาปิดดวงตาบดบังสายตาคนตัวเล็กจนมืดมิด
ไม่แม้แต่ภาพเล็ดลอดสักเล็กน้อยที่จีมินจะสามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณกระต่ายได้
ลิ้นร้อนละเลงเนื้อนุ่มชิมความหวานจากร่างกายอันหอมหวาน
สลับกับการขบกัดสร้างร่องรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้
เพียงชั่วพริบตาผิวเนื้อที่ขาวเนียนก็เต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบเลือดแทบทุกมุม
“ไม่มีอะไรหรอก
ช่างมันเถอะ”
“อึก! ฮึก”
แกนกายใหญ่ยังคงทำหน้าที่ต่อไปเรื่อยๆ
เสียงครางกระเส่าดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ดูเหมือนว่าจิตใจจะเริ่มทรยศเขาซะแล้ว ทำไมจีมินถึงเริ่มรู้สึกสุขสมไปกับสัมผัสรุนแรงกันนะ
มันไม่ได้มีความอ่อนโยนเลยแม้แต่เล็กน้อย
เลือดสีสดที่ไหลอาบขาเรียวมาจากช่องทางด้านหลังที่ยังคงถูกกระหน่ำแรงกระแทกอยู่บ่งบอกถึงระดับความรุนแรงที่มีมากแค่ไหน
“มะ..
ไม่ไหวแล้ว อ๊าา”
“เด็กน้อยกำลังยอมแพ้พี่เหรอ..
รอก่อนสิ”
เสียงกระซิบแหบพร่ารวมถึงสติที่ขาวโพลนทำให้จีมินไม่สามารถจับได้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
จีมินเผลอหวีดร้องออกมาลั่น
เมื่อแก่นกายใหญ่กระแทกเข้าจุดอารมณ์ภายใน จนคุณกระต่ายหัวเราะเสียงเย็น
ร่างสูงก็จงใจกดกระแทกเข้าไปหนักๆ ทุกครั้งพร้อมกับเสียงครวญครางดังแทบขาดใจ
ทำไม..
ทำไมรู้สึกดี
“อ๊ะ.. อึก”
จีมินจิกผ่ามือตัวเองพร้อมกับทุบกำปั้นเล็กๆ
กับกำแพง ภาพสีขาวตรงหน้าคือปลายทางของเขาและเรี่ยวแรงเริ่มหายไป
ด้วยความต้องการภายในที่ครอบงำทำให้ตัวเล็กเผลอรับสัมผัสร้อนแรง มีบ้างที่เผลอเด้งสะโพกกลับไปประจวบเหมาะกับจังหวะที่กระโพกสอบสวนไปพอดีทำเอาแทบจุกไปทั้งร่าง
ความวูบไหวปั่นป่วนใกล้ถึงที่สิ้นสุด
กลับต้องสะดุด เมื่อคนตัวสูงไม่ยอมชักนำให้เขาสู่หนทางแห่งอิสระ...
“อยากให้มันจบเกมก็ต้องพยายาม..”
“...”
“อ้อนวอนพี่เสียงหวานๆ
หน่อยสิครับเด็กดี”
หัวเราะเยาะเย้ยอย่างสมเพชให้กับเขา
ราวกับว่าอีกฝ่ายรู้ถึงความรู้สึกภายในร่างกายไปทั่วเลย แม้แต่ความรู้สึกที่ใกล้แตะปลายแสงเขาก็รู้สึกและหยุดมัน
เป็นการแกล้งที่แสนทรมาณเหลือเกิน จีมินหอบหายใจเหนื่อย ร่างกายก็สั่นระริกไปหมด
แขนแกร่งยังคงแข็งแรงยกคนตัวเล็กไว้ มือร้อนก็บีบเค้นเนื้อนิ่มอย่างสนุกมือ
“ได้โปรด...
ช่วยผมนะครับ..”
“หืม?
สรรพนามแบบนี้มันน่าปล่อยไปหรือไง”
“คะ..
คุณกระต่ายครับ.. ดะ.. ได้โปรด อ๊า!”
แกนกายถูกดันเข้าไปจนมิดด้าม
สร้างหยดเลือดให้ไหลออกมาจากช่องทางอีกครั้ง
ถึงแม้มันจะเริ่มชินกับสัมผัสรุนแรงนี้ หยดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จีมินกลั้นใจค่อยๆ เปล่งเสียงหวานๆ ของตัวเองออกมา
“ได้โปรดช่วยจีมินหน่อยฮะ..
ทำจะ.. จีมินแรงเลย อ๊ะ!”
“เด็กดี”
อีกฝ่ายสวนกายทันทีที่ได้สิ่งที่น่าพอใจ
ก่อนที่คุณกระต่ายจะปรนเปรอร่างกายหอมหวานด้วยความหื่นกระหายและความต้องการของร่างบาง
ขยับเข้าออกรวดเร็วสัมผัสทุกพื้นที่ภายในทำเอาจีมินหายใจแทบไม่ทัน มือขาวกรีดระบายความเสียวสั่นเข้าที่กำแพงเย็นแทบเป็นรอย
จนสุดท้ายร่างกายก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยกามอารมณ์ออกมาได้เสียที
ขณะเดียวกับคุณกระต่ายสวนเข้าไปจนสุดก่อนจะปลดปล่อยเข้าไปในโพรงช่องทาง
แล้วถอนกายออกมาทันทีจนได้ยินเสียงน่าอาย ปล่อยร่างเล็กทรุดตัวซบใบหน้ากับกำแพงอย่างเหนื่อยอ่อน
เขาจัดการตัวเองอย่างรวดเร็วรวมถึงหน้ากากประจำตัวกลับมาอยู่ที่เดิม
เสื้อหรูแพงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำเหนียว
ปาร์คจีมินหมดสภาพอย่างไร้เรี่ยวแรง
เลือดคาวไหลปนมากับน้ำกามของฆาตรกรออกมากจากช่องทางสีช้ำอย่างน่าอาย
คุณกระต่ายจ้องมองภาพตรงหน้าราวกับว่าเป็นผลงานศิลปะชิ้นงามของเขา เชานั่งลงก่อนจะคว้าเรือนผมสีเงินชุ่มเหงื่อให้ใบหน้าเชิดมาหา
“วันนี้ผมสีใหม่สวยดีนะครับ”
“...”
“แต่สภาพแบบนี้เธอเหมือนวีนัสตัวน้อยของพี่
หวังว่าพี่จะได้เห็นผลงานแบบนี้อีกนะครับ”
อ่านต่อ #คุณกระต่ายของจีมิน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น